Άρθρα

- ΟΑΣΙΣ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

Ξέφυγε από τον εθισμό και επέστρεψε στη ζωή

Ο Δαμιανός Δουΐτσης, πρόεδρος και συνιδρυτής του Κέντρου Υποστήριξης Εξαρτημένων “Όασις”, κατόρθωσε να ξεφύγει από “την αποπλάνηση του εθισμού”, να διασχίσει το σκοτάδι και να επιστρέψει στη ζωή. Η αρχή έγινε από το αλκοόλ, στον στρατό δοκίμασε χασίς, έγινε συστηματικός χρήστης και πέρασε στην ηρωίνη. Στα 30 χρόνια του έζησε την απόλυτη εξαθλίωση, όπως εξομολογήθηκε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Έχασε τους φίλους του, άρχισε να έχει προβλήματα με το νόμο, αρρώστησε ψυχολογικά, σωματικά και διανοητικά. Η ζωή του μετατράπηκε σε κόλαση, έφθασε στο τελευταίο σκαλοπάτι, ένα βήμα πριν από το θάνατο…

Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες, μόνος του, με τη βοήθεια της οικογένειας του ή ειδικών, κατάφερε να απεξαρτηθεί σε κέντρο του εξωτερικού και είναι σχεδόν 24 χρόνια “καθαρός”. Μαζί με άλλους, πρώην εξαρτημένους, μέλη οικογενειών και τον σημερινό δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, ίδρυσαν το Κέντρο Υποστήριξης Εξαρτημένων Ατόμων “Όασις”, όπου παρέχεται βοήθεια σε όσους δίνουν τη δική τους μάχη με τον εθισμό.

Το αλκοόλ και το χασίς

Όπως επισήμανε, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η αρχή έγινε από το αλκοόλ και χωρίς να πίνει καθημερινά, “αλλά μ’ άρεσε να φτιάχνομαι, μ’ άρεσε μην πιω ένα ποτηράκι, να φτιαχτώ, να λυθεί η γλώσσα μου, να νοιώθω άνετος με τον εαυτό μου, να χορέψω, να φλερτάρω”

Σε ηλικία 19-20 χρονών, στο στρατό, δοκίμασε και χασίς και ένιωσε “μαγεία” και χωρίς συνέπειες. Έγινε πιο καθημερινός χρήστης χασίς και χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να φτάσει στο σημείο να έχει ψυχολογικά και διανοητικά προβλήματα. Πέντε χρόνια μετά, ξεκίνησε την ηρωίνη, “ένα πράγμα το οποίο δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα το κάνω εγώ, σιχαινόμουνα τους πρεζάκηδες, τους έβλεπα σαν καμένα χαρτιά, σαν ανθρώπους που μόνο που τους έβλεπα αισθανόμουν άσχημα. Αυτό έγινα.”

H απόλυτη εξαθλίωση

Εξαιτίας της ηρωίνης είχε πλέον χάσει τον εαυτό του, ενώ έκανε και αρκετές αποτυχημένες απόπειρες να απεξαρτηθεί. “Μετά από 2-3 χρόνια χρήσης ηρωίνης, ενδοφλέβιας ηρωίνης άρχισα να έχω προβλήματα, γιατί είχα χάσει λεφτά, γιατί είχα χάσει όλες μου τις παρέες που είχα, τους φυσιολογικούς ανθρώπους, γιατί δεν μπορούσα να ανταποκριθώ, ούτε με ένοιαζε. Είχα κάνει παρέες περιθωριακούς και παραβατικούς τύπους, είχε ήδη γίνει μια σύλληψη, είχα ήδη προβλήματα με την οικογένεια μου, παρόλα αυτά όμως δεν μπορούσα να το κόψω, δηλαδή οι απόπειρες μου με τη βοήθεια της οικογένειας μου, με ψυχιάτρους, με το κόβω μόνος μου, με σχέσεις με κάποια γυναίκα, …όλα αυτά ήταν διαλείμματα λοιπόν.

Ξανάπεφτα, ήταν κάθε φορά χειρότερα και μάλιστα περνούσανε μεγάλες περίοδοι όπου ξανασκεφτόμουνα να το κόψω, όταν είχα φτάσει πια να έχω σοβαρά προβλήματα, είτε με το νόμο είτε γιατί δεν μπορούσα πια να κλέβω και να ξεπουλάω πράγματα από το σπίτι μου και ξαναεπιχειρούσα και με πίεση των δικών μου φυσικά, να ξανα-απεξαρτηθώ”, είπε.

“Στα 30 μου, όταν πια είχε κορυφωθεί το πρόβλημα και εγώ έκανα παράλληλη χρήση, ηρωίνης, μεθαδόνης, χαπιών, ηρεμιστικών και υπνωτικών και αλκοόλ, άρα είχα φτάσει σε απόλυτη εξαθλίωση και χάσιμο ελέγχου, τα τελευταία δύο χρόνια της χρήσης μου, πραγματικά είχα φτάσει σε σημείο στους δρόμους που βλέπεις ανθρώπους να παραφέρονται. Όποτε οδηγούσα, πολύ συχνά είχα προκαλέσει ατυχήματα, δεν με ένοιαζε πως λειτουργούσα, πως φαινόμουνα, τι έκανα, σχεδόν δεν πήγαινα στη δουλειά μου μια και ήταν οικογενειακή η επιχείρηση, παρόλα αυτά, όμως, δεν μπορούσα να ξεφύγω και είχα απελπιστεί και εγώ και η οικογένεια μου ότι θα βρεθεί λύση στο πολύ σοβαρό πρόβλημα πια.

Το ότι περνούσα καλά αυτό το είχα ξεχάσει, δεν υπήρχε καλά, ήμουνα άρρωστος ψυχολογικά, σωματικά, διανοητικά, ακόμα και όταν έκοβα πια, δεν μπορούσα να ξαναζήσω και να ξαναγίνω ο ίδιος για να μπορέσω να συνεχίσω, να ζω και να αντέχω και να απολαμβάνω τη ζωή. Και έτσι γι’ αυτό ξαναγύριζα στη χρήση”, πρόσθεσε.

“Να ξαναμάθω να ζω”

Τελικά κατόρθωσε να απεξαρτηθεί μετά από μερικούς μήνες σε θεραπευτικό κέντρο του εξωτερικού,που εφάρμοζε μια μέθοδο που συνδύαζε την εμπειρία και την επιστημονική γνώση. Ο τρόπος ήταν, όπως είπε, απλός. Τα κόβεις όλα και προσπαθείς με τη βοήθεια ομοίων σου ή και ειδικών, να μάθεις να ζεις αλλιώς.“ Φυσικά χρειάστηκε καιρός μέχρι να ξαναμάθω να ζω, μέχρι να ξαναφτιάξει η ψυχολογία μου, μέχρι να καταλάβω και να αποφασίσω ότι εγώ δεν μπορώ να ξαναπάρω πια ουσία στη ζωή μου”.

To 2002, δέκα χρόνια μετά την απεξάρτηση του, ίδρυσε το κέντρο υποστήριξης εξαρτημένων “Όασις” (www.oasis.org.gr), όπου παρέχεται βοήθεια σε εξαρτημένους από αλκοόλ, ναρκωτικά, τζόγο και διαδίκτυο και σε άτομα με διατροφικές διαταραχές. Από το χώρο της “Όασις”, στη Θεσσαλονίκη, έχουν περάσει δύο με τρεις χιλιάδες άτομα, ενώ κάποιες κατευθύνσεις δίνονται και μέσω τηλεφώνου.

“Εμείς ασχολούμαστε με τον άνθρωπο, ασχολούμαστε με την οικογένεια του καταρχάς τους βοηθάμε να αναγνωρίσουν και να παραδεχθούν το όποιο πρόβλημα έχουνε, στο μέγεθος που το έχουνε. Δεν πρέπει να περιμένουν να φτάσουν στα τελευταία στάδια για να πούμε, α, τώρα είμαι αλκοολικός ή είμαι ναρκομανής ή τώρα είμαι εθισμένος στο τζόγο”, υπογράμμισε.

oasis-6

Τα διαφορετικά πρόσωπα της άρνησης

Δυστυχώς, τόνισε, λίγοι είναι αυτοί οι οποίοι παραδέχονται στα πρώτα στάδια όταν είναι και λίγες συνέπειες ότι έχουν πρόβλημα και ένας από τους λόγους που ο κ. Δουΐτσης επιλέγει, εδώ και αρκετά χρόνια, να μιλάει δημόσια για την προσωπική του περιπέτεια είναι για να ενθαρρύνει ανθρώπους που είναι εθισμένοι και το αρνούνται. “Ντρέπονται οικογένειες, δεν το λένε, περνάνε χρόνια, κακοφορμίζει το πρόβλημα, προσπαθούν να το λύσουν, όντας πιεσμένοι να μην τους δούν να μπαίνουν στο γραφείο ενός ειδικού και έτσι αν βγαίνει κάποιος και μιλάει ανοιχτά ότι υπήρξα ναρκομανής, όπως υπήρξα εγώ, έπεφτα τα ναρκωτικά έπεφτα στο αλκοόλ… και τώρα πια είμαι ένας κανονικός άνθρωπος, φυσιολογικός, αξιοπρεπής, κύριος του εαυτού μου, αυτό το πράγμα νομίζω είναι το πιο δυνατό μήνυμα που μπορεί κάποιος να πάρει για να πιστέψει ότι γίνεται για να σταματήσει να το αρνείται”.

Η άρνηση, τόνισε, είναι καμουφλαρισμένη και κάθε φορά εμφανίζεται με διαφορετικό πρόσωπο, ενώ το φαινόμενο είναι πιο έντονο στους εθισμούς στο αλκοόλ και στον τζόγο, που δεν διώκονται ποινικά. Ο αλκοολικός υποστηρίζει ότι δεν πίνει από το πρωί, ο ναρκομανής ότι δεν κάνει ενδοφλέβια χρήση ηρωίνης. “ Πάντα χρησιμοποιούν, λοιπόν, κάτι χειρότερο, κάτι πιο βαρύ και έντονο για να αρνηθούν ότι εμείς έχουμε κάποιο πρόβλημα, το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί”.

Η χρήση ουσιών ξεκινάει στα 13

Έκανε λόγο για αδιαφορία του κράτους, σε ότι αφορά την επίλυση του προβλήματος του εθισμού. “Γιατί υπάρχουν οι καλά βολεμένες συντεχνίες, γιατί οι ιδιώτες δεν θέλουν, πολύ βολεύει τον οποιαδήποτε να διαιωνίζεται το πρόβλημα, λες και θα χαθούν πελάτες. Πελάτες υπάρχουν”.Υπογράμμισε ότι η Ελλάδα έχει πάρα πολύ μεγάλο πρόβλημα εθισμού, αναλογικά με τον πληθυσμό της και εκτίμησε ότι το 50-60% των νέων έχει δοκιμάσει παράνομη ναρκωτική ουσία ή πίνει συχνά.

Από την εποχή που έκανε ο ίδιος χρήση, το όριο ηλικίας των εθισμένων έχει κατέβει σε “τρομακτικό βαθμό” και αυτό δυσχεραίνει και την απεξάρτηση. “Εγώ, λοιπόν και οι περισσότεροι στη δικιά μου ηλικία ξεκινούσαμε τη χρήση στα 18, 19, 20 χρονών. Αυτό σημαίνει ότι εγώ όταν ξεκίνησα στα 19-20 χρονών τη χρήση στο στρατό, ήδη είχα διαμορφώσει προσωπικότητα, ήδη είχα μεγαλώσει.

Όταν ξεκινάνε τα παιδιά από τα 13-14, είναι τόσο ευάλωτοι και ο ψυχισμός τους και το μυαλό τους, που μιλάμε εκεί πέρα γίνεται ολική καταστροφή. Και για αυτό και η επαναφορά και η θεραπεία είναι εξαιρετικά δύσκολη. Γιατί εγώ είχα μια βάση, μπορούσα κάπου να γυρίσω , όταν πια, μετά από 12 χρόνια χρήσης, κατόρθωσα να σταματήσω και να κάνω αυτή τη δουλειά που χρειάζεται. Μα αυτοί δεν έχουν καμία εμπειρία υγιούς ζωής, καμία, καμία απολύτως. Δηλαδή αυτός με το που έγινε προέφηβος, μπήκε σε έναν άλλο κόσμο. Δεν έχει πει ούτε καλημέρα, όχι απλά να φλερτάρει χωρίς ουσίες. Και επιπλέον η βιολογική ζημιά που έχει γίνει σε τόσο ευάλωτα μυαλά και ψυχισμό, είναι πολλαπλάσια”.

Ακόμη, σύμφωνα με τον κ. Δουΐτση, υπάρχει μια απίστευτη ανοχή από μέρους της κοινωνίας. “Περπατάς στο δρόμο και βλέπεις ναρκομανείς π.χ. να περπατάνε φανερά εξαθλιωμένοι, προκλητικοί μερικές φορές, μπαίνεις σε ένα λεωφορείο και παραφέρονται και κανείς δεν μπορεί να τους πει τι κάνεις, κάποιος να επιβληθεί αν ενοχλούνε. Εμείς παλιά φοβόμασταν την αστυνομία, δεν φοβούνται την αστυνομία τώρα. Ήρθε εδώ πέρα μέσα (στην “Όαση”) έκλεψε, τον πήγα στο αστυνομικό τμήμα εγώ και δεν του κάναν τίποτα, τρελάθηκα. Πραγματικά αυτό το πράγμα είναι εξωφρενικό”.

Τρεις ευκαιρίες για απεξάρτηση στους χρήστες

Αν ήταν σε θέση να χαράξει πολιτική, το πρώτο πράγμα που θα έκανε θα ήταν η εφαρμογή αυστηρών ποινών για τους εμπόρους ναρκωτικών. “Στους εμπόρους ναρκωτικών ή θανατική ποινή ή ισόβια κάθειρξη, πραγματικά κάτι που να μην αντιμετωπίζεται όπως τώρα, όπου ειδικά αυτοί που έχουν λεφτά ή θα μπουν για μικρό χρονικό διάστημα στη φυλακή ή δεν θα μπουν καθόλου”.

Eπιπλέον, θα φρόντιζε να υπάρξει σωστή ενημέρωση και πληροφόρηση και στρέφεται εναντίον ορισμένων μέσων ενημέρωσης, τα οποία – όπως ισχυρίζεται – παρουσιάζουν διαστρεβλωμένη εικόνα, από τους χρήστες, μέχρι τους ανθρώπους που είναι στα υποκατάστατα μέχρι το χασίς, διάσημοι σταρ της τηλεόρασης. “Κατά κάποιο τρόπο το προωθούν και το επευφημούν και το εκθειάζουνε ή το περνάνε με έναν τρόπο πολύ έτσι χαριτωμένο… Θα πρέπει κάποιος να βάλει φρένο σε αυτό το πράγμα γιατί οι νέοι, το ακούν όλο αυτό”, τονίζει.

Σε ότι αφορά τους εθισμένους, υπογράμμισε ότι θα τους έδινε τη δυνατότητα να έχουν τρεις ευκαιρίες για απεξάρτηση, με σωστό και ολοκληρωμένο τρόπο, κόβοντας και το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Εάν θελήσουν να συνεχίσουν τη χρήση, τότε θα πρέπει να τιμωρηθούν.
“Γιατί αυτός ο άνθρωπος θα δημιουργήσει προβλήματα και στον εαυτό του αλλά και στους άλλους και στην κοινωνία. Ένας αλκοολικός θα πέσει με το αυτοκίνητο του και θα σκοτώσει κόσμο. Ένας τοξικομανής δεν θα μπορέσει να δουλέψει θα είναι επιζήμιος, θα κλέψει και θα κάνει ότι κάνουν οι τοξικομανής, άρα θα πρέπει να προστατευθεί η κοινωνία”.

Ο μύθος του χασίς

Επισήμανε ότι πρέπει να καταρριφθεί ο μύθος ότι το χασίς είναι ακίνδυνο, αντίθετα πρόκειται για επικίνδυνη ψυχοτρόπος ουσία. “Πραγματικά, μπορεί να οδηγήσει πολλούς ανθρώπους στη σχιζοφρένεια, στην ψύχωση, στη διαταραχή προσωπικότητος…μετά από κάποιο διάστημα και όχι πολύ μεγάλο, να επηρεάσει όλους τους τομείς της ζωής σου, από τη δουλειά σου, τις σπουδές σου, την κοινωνικότητα σου, συναισθηματικά και διανοητικά να σε ταράξει τόσο πολύ, να σε επηρεάσει τόσο πολύ που να χρειαστεί μετά ψυχοθεραπεία ή ακόμα και φαρμακευτική αγωγή για να ‘ρθεις στα σύγκαλα σου”, πρόσθεσε. Δήλωσε κάθετα αντίθετος σε ενδεχόμενη νομιμοποίηση της χρήσης χασίς, εκτιμώντας ότι με αυτό τον τρόπο “θα διαλυθεί εντελώς η νεολαία της χώρας μας”.

Η κοινωνία σε παρακμή και αποσύνθεση

Ο κ. Δουΐτσης τόνισε ότι για να μπορέσει ο γονιός να θωρακίσει το παιδί του ενάντια στον εθισμό, θα πρέπει να του δώσει αγάπη, αλλά και κανόνες, όρια και πειθαρχία. Συνέγραψε, μαζί με την Ειρήνη Κριτσωτάκη, το βιβλίο “Το παραμύθι της εξάρτησης – Η αποπλάνηση του εθισμού”, και τα έσοδα από την πώληση του θα διατεθούν για την ενίσχυση της “Όασις”, που είναι αυτοσυντηρούμενος φορέας.

“Με το βιβλίο θα μεταδώσουμε μέρος αυτής της γνώσης που έχουμε εδώ, στον κόσμο δηλαδή θα έχει ένα βιβλίο στο οποίο θα πάρει μια ιδέα τι είναι εθισμός, θα τον βοηθήσει να αναγνωρίσει το πρόβλημα του και μετά το υπόλοιπο είναι πιο εύκολο αφού το αναγνωρίσει να αποτανθεί και να βρει λύση”.

Πηγή: Real.gr