Άρθρα

- ΟΑΣΙΣ ΚΕΝΤΡΟ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΜΕΘΥΣΜΕΝΗ

«Σε παρακαλώ μαμά…. Δεν αντέχω άλλο να σε βλέπω μεθυσμένη… Δεν αντέχω άλλο να σε σηκώνω από κάτω, δεν το αντέχω να πέφτεις σε κώμα και να μην μπορώ να σε ξυπνήσω…. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΠΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΕΤΣΙ!»

Αυτά ήταν τα λόγια του παιδιού μου. Σαν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου άκουγα την κόρη μου να μου μιλάει προσπαθώντας να με κάνει να αντιδράσω, να της μιλήσω.

Τα λόγια του παιδιού μου που το μεγάλωσα με ελπίδα και όνειρα. Με αγάπη και φροντίδα. Δεν ξέρω τι έκανα λάθος, δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό που έκανα πάντα λάθος. Γιατί υπήρχε τόσος πόνος μέσα μου δεν μπορούσα να το καταλάβω. Βέβαια δεν ήταν ακριβώς πόνος. Ήταν ο τρόπος μου να σταματάω τον χρόνο όταν εγώ το ήθελα, να κλείνομαι από όλους και από όλα, να μην σκέφτομαι να μην καταλαβαίνω τίποτα. Εμένα ήθελα να αποφύγω με κάθε δυνατό τρόπο.

«Μαμά.. αύριο θέλω να έρθουν δύο φίλες μου από τη Σχολή. Σε παρακαλώ μην γίνεις πάλι έτσι, ή τουλάχιστον μην βγεις από το δωμάτιό σου μέχρι να φύγουν. Σε ικετεύω. Πρέπει να δουν τους πίνακές μου. Αναρωτιούνται γιατί δεν ερχόμαστε ποτέ στο σπίτι μου ενώ εγώ πηγαίνω πάντα στα δικά τους….»

Το προσπαθούσα. Να μην βγω από το δωμάτιο για να μην με δούνε. Το παιδί μου, η κόρη μου η μικρότερη και πολυαγαπημένη ντρεπόταν για μένα. Για μένα που την έφερα στον κόσμο. Το σκεφτόμουν για λίγο και το έβρισκα ολόσωστο. Ναι, δεν έπρεπε απλά να με δούνε, άλλωστε πόσο θα καθόντουσαν, κάποια στιγμή θα έφευγαν. Όμως, μόλις με έπιανε το ουίσκι που έπινα, το ξεχνούσα κι έβγαινα από το δωμάτιό μου να τις χαιρετήσω, να τις γνωρίσω, να δω τι κάνουν. Ήθελα να είμαι κι εγώ μαζί τους. Αθετούσα την υπόσχεσή μου να μην το κάνω, κι έτσι ήταν καταδικασμένες να γνωρίσουν την μητέρα της Θάλειας. Μία ώριμη γυναίκα που όμως δεν ήταν ώριμη, που έκανε τα πιο χαζά αστεία και βρωμοκοπούσε αλκοόλ. «Δεν με έχετε όμως ακούσει να τραγουδάω, με έχετε;……» και τραγουδούσα, και γινόμουν γελοία. Κι η Θάλεια ευχόταν μέσα της να άνοιγε η γη και να την καταπιεί.

«Πάλι ρεζίλι με έκανες αλλά δεν με ακούς,  τι σου μιλάω αφού δεν με ακούς, δεν μπορείς να ακούσεις κανέναν σου και νοιάζεσαι μόνο για τον εαυτό σου. Σήκω, κοίταξέ με…. Σε μισώ!»

Με μισούσε με το δίκιο της. Δεν είχα κανένα δικαίωμα να καταστρέφω την ζωή της, τα όνειρά της, την ελπίδα της για ένα καλύτερο αύριο για τον εαυτό της όταν εγώ, το ζωντανό παράδειγμά της ήμουν ο χειρότερος εφιάλτης της.

Η μεγάλη μου κόρη δεν ήθελε ούτε να με ακούσει στο τηλέφωνο, και είχε σταματήσει να μου τηλεφωνεί εκτός αν υπήρχε κάποιο θέμα που αφορούσε θέματα γραφειοκρατικά. Στο μαγαζί δεν ήθελε ούτε να πατάω, ακόμα και το προσωπικό με σχολίαζε. Ήμουν δυστυχισμένη και όσο πιο δυστυχισμένη ένιωθα, τόσο πιο πολύ έπινα.

Τα βράδια το συνήθιζα κάποιες φορές όταν γυρνούσα ξημερώματα στο σπίτι να εισβάλω στο δωμάτιο της κόρης μου, απλά για να την φιλήσω. Έκανε ότι κοιμόταν, ότι δεν με είχε ακούσει να μπαίνω, αλλά μόλις έφερνα το πρόσωπό μου κοντά στο δικό της τραβιόταν και σκέπαζε το κεφάλι της με τις κουβέρτες. Δεν ήθελε ούτε να την αγγίζω.

Έτσι ήταν η ζωή μου μέχρι να το πάρω απόφαση να πάω στην Όασις. Φώναζα και έκλαιγα όταν τα παιδιά μου με πίεζαν να το κάνω. Η υγεία μου είχε πια κλονιστεί, και τα πράγματα που έκανα έθεταν σε κίνδυνο την ζωή μου. Δεν ήθελα. Στην αρχή. Όμως βρήκα τόση αγάπη εκεί μέσα απ’ όλους, κι όσα άκουσα ήταν τόσο αυθεντικά και τόσο αληθινά που κατάλαβα πόσο κακό έκανα σε μένα και σε εκείνους που αγαπούσα. Στην Όασις, δεν συνάντησα ανθρώπους που δεν είχαν ιδέα από αλκοολισμό και την εμμονή να είσαι πάντα μεθυσμένος. Συνάντησα ανθρώπους που ήταν όπως εγώ. Που είχαν χάσει τον εαυτό τους και κινδύνεψαν να χάσουν για πάντα κι εκείνους που αγαπούν, δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσουν αυτά που είχαν.

Είδα σε βάθος τα προβλήματά μου και τι ήταν αυτό που με έκανε να πίνω. Έπρεπε να ωριμάσω και να κάνω ό, τι χρειάζεται για να παραμείνω καθαρή. Η πρώτη φορά που αγκάλιασα τις κόρες μου ήταν μετά από έξι ολόκληρους μήνες. Αρνήθηκαν να με δουν μέχρι να οριστικοποιήσω μέσα μου την απόφαση να παραμείνω καθαρή και να το αποδείξω με πράξεις.

Σήμερα, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε και γελάμε χωρίς φόβο αφού έχουν πια περάσει έξι χρόνια που είμαι εντελώς καθαρή χωρίς να πιω ούτε σταγόνα αλκοόλ. Ξέρουν ότι έχω επιστρέψει στην ζωή κι ότι έχω μάθει πώς να αποφεύγω τα στραβοπατήματα που θα με οδηγούσαν ξανά στο ποτό. Σήμερα έχουμε την Όασις και Όασις σημαίνει ελπίδα και επιστροφή στην ζωή.

 

Αντιγόνη